دغدغه‌ی ما دیگه گرونی نیست؛ دغدغه‌مون اینه که تهِ

گاهی به استقبال مرگ رفتن بیشتر از آنکه نشان

عمرمان به امید سپری می‌شود و امیدمان در  انتظار:

_ بفرما جرات داری شما اول بزن (ولی نزن!

سرزمین‌مان کشوری چهار فصل است که ساکنانش هر فصل

خودکارم که رنگ عوض کرد؛ دفترم سر به بیابان

ما حِیف بودیم عزیزِ من! تلاشگر بودیم، مسئولیت‌پذیر بودیم،

به این فکر می‌کردم که تخم‌مرغ نقش بسیار مهمی

 دریغ بزرگی است که جنگل‌های زاگرس با خطر انقراض

شاید با هر نخی در هر رنگی بشود رومیزی