شاید از ناخوشایندترین احساساتی که ما آدمها با فاصله‌های زمانی مختلف در شرایط مختلف تجربه می‌کنیم پشیمانی باشد.

پشیمانی از آنچه بر من حادث شده یا خودم خلق کرده‌ام.

پشیمانی از رشته‌ی تحصیلی، از رابطه‌‌ی ساخته‌شده، از شغلی که انتخاب شد، از خرید کالا، از خرید یا فروش ملک و ماشین، از طرز برخورد با کوچکتر یا بزرگترها، از تغییرات بدون برنامه، از رفتن، از نرفتن، از گوش‌دادن از گوش‌ندادن، از گفتن از نگفتن و از هزاران مواردی که چرخه‌ی زندگی در فصل‌های مختلف زیستی جلو پای ما قرار داده و واکنش ما گاهی منجر به پشیمانی کوتاه‌مدت یا طولانی‌مدت شده است.

انرژی پشیمانی گاهی به‌قدری سنگین است که راه پیش‌روی را بر ما مسدود می‌کند. بهترین راهکار در مواجهه با این شرایط تبدیل آن انرژی به انرژی پیش‌رونده است. چطور؟ با دقت کردن و پیداکردن ارزش‌هایی که پشت هر پشیمانی مورد انتظارمان بوده است؛ آگاهی، خوددوستی، روابط موثر، شهامت، صراحت بیان،  یادگیری، اولویت‌بندی، محبت، حدومرز سالم و ارزش‌های گران‌مایه‌ی دیگری که در نظرمان چشمگیر بوده‌اند ولی در گذشته نتوانسته‌ایم به آنها دست پیدا کنیم.

از طرفی بدون تردید می‌توانیم به تمام‌شدترین شکل ممکن، با خودنگری و بازاندیشی تا حد زیادی از بازپشیمانی‌های احتمالی پیشگیری کنیم و با دور ریختن تمام موارد پشیمانی و نگه‌داشتن ارزش‌های درخورتوجه پشت آن،  آینده را از همان لحظه‌ی آگاهی متحول بسازیم.

خلق لحظه‌های نو هم‌سو و هم‌خوان با ارزش‌های مطلوب و هدایت آنها به سوی آینده‌ای درخور هویت.🪽🪽

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *