جایی نقل می‌شد: “عشق نسبت به ظرفیت آدم‌ها، ایده‌آل‌های آدمها و اولویت و آرزوهای آدم‌ها به شکل‌های متفاوت محبت راستین، نمایش عشق یا توهم عشق ظهور می‌کند! عشق به نسبت همین ظرفیت، راهگشاست.”

ناب بودن عشق، پذیرش و شهامت در اقرار و اثبات بلند ومتعهدانه‌ی این احساس است که: اصلا همه‌ی عالم خوب، اما بعد از تو! همه‌ زیبارو، اما بعد از تو! همه جذاب و گیرا اما نه قبل از تو! همه شریف و نجیب اما نه قبل از تو! هر تصویر و صدای دیگر مات و مبهم، بعد از تو. تویی آن خودِ من، منم آن خودِ تو! تا هستی با من! تا هستم با تو، حتی پیش از من! حتی پیش از تو!🪽🪽