دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

شاید اگر دسترسی بشر به ستاره‌های آسمان هم به اندازه‌ی خاک‌های رنگین جزایر هرمز فراهم بود، کورسویی از درخشش در آسمان شب‌هایمان باقی می‌ماند.                                                        شاید اگر محدودیت ایجاب نمی‌کرد، حرص و تمنای آدمی تمامی اهتمام خود را به کار می‌برد تا بلکه به نحوی تمامی جهان را در چهاردیواری انحصاری خود بتپاند.

به اشتراک بگذارید
پست های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *