آدمیزادیم، آدمی‌زادگانی که خداوندگارمان آرزومندمان آفرید. گفتند: شهر آرزوهایتان

وشته بود: “زنها همیشه نگرانند. وقتی پای اجاق، نمک

آغوشش میعادگاه عشق آغوشش بوسه‌گاه ماه و ستاره آغوشش

شاید از ناخوشایندترین احساساتی که ما آدمها با فاصله‌های

سه‌تار می‌زدم. تار میدیدمش. عینک زدم. واضح دیدم که

گهگاهی هم سیب‌وار احوال‌پرس یکدیگر هستیم و باشیم. کنجکاو

جایی نقل می‌شد: “عشق نسبت به ظرفیت آدم‌ها، ایده‌آل‌های

پنج‌شنبه بود و هوای سرزدن به کسانی که با

یه جا نوشته بود می‌دونید چرا مغز خاطرات بد

کل زندگیش توی دوتا صندوق خلاصه می‌شد؛ یکی صندوق